Mama’s weten altijd wat het beste is

Twee weken geleden overleed Paulien, 37 jaar. Mama van een klein meisje. Ik zag het nieuwsberichtje voorbij komen en zij bleef in mijn hoofd hangen. Ik kende Paulien niet, niet eerder had ik van haar gehoord (sorry geen schaatsfan). Maar ze bleef dagen in mijn hoofd zweven. Dat heb ik wel vaker als ik 1981 voorbij zie komen. Mijn geboortejaar en het raakt extra als ik foto’s van een prachtige vrouw voorbij zie komen. Moeder. Net als ik. Een lieve vriendin verloor pas haar moeder. Zomaar. plots. Haar rauwe verdriet, dat raakt mij. Als vriendin. Als moeder. Als ik.

Ruimte, tijd. Oneindigheid.

Het besef dat mijn leven eindig is. Het benauwd mij, ik ben er bang voor en het laat mij relativeren dat het leven bestaat uit de keuzes die ik maak. Dat het zomaar anders kan zijn. 

In het nu leven, het klinkt zo makkelijk maar ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denk oh nog even dit en dan… Of dat ik de kinderen wegstuur met nu niet ik ben even bezig, om vervolgens niet terug te koppelen wat ze wilden vragen. Tijdens het kleien niet bezig zijn met klei koekjes maken of opeten maar even snel de berichtje lees en geïrriteerd reageer als ik de klei vervolgens naar mijn hoofd gegooid krijg. 

Vervang sorry voor dank je. In plaats van sorry ik ben te laat; bedankt voor het wachten!

Minimalisme

Ik foeter (te) vaak op de meiden omdat ik het gevoel heb de cirkel van continu vragen (mama; wil je dit, ik wil dat, mag ik…) en non stop opruimen niet doorbreek. Speelgoed opruimen, kleren van de grond plukken het lijkt weleens eindeloos. Als ik dat weleens benoem bij anderen is de respons vaak maar hoe kan dat jullie leven zo minimalitisch.

Ik geloof niet zo in het volgen van een bepaalde trend. Minimalisme, op instagram en blogs lees ik het non stop. Men vouwt als Kondo en kledingkasten of schuren worden geplunderd. Met volle energie wordt er nagedaan, een tijdje minder gekocht. Ik vouw niet in staande shirtjes, doe niet mee aan de geef geen geld uit in januari, maar stel mezelf wel de vraag; wat levert het op? Het bewust een keuze maken of we het nodig hebben geeft ons ruimte om aandacht te geven aan de dingen die ons leven fijn maken. De glimlach die ik nu op mijn gezicht krijg als ik denk aan de glinster oogjes van Olivia als ik zeg dat we samen steentjes of wormen gaan zoeken. En ik dan ook daadwerkelijk met mijn billen in het zand plof en mee ga in haar enthousiaste verhalen. De meiden die op zondagochtend mijn benen vol plakken met tattoeages. Samen met Phileine make-uppen, een spelletje doen. Een kopje thee met iets lekkers. Die momenten maken de onzekere oneindigheid heel concreet. Samen maken we onze dagen zinvol.

Ik kijk naar haar

Mijn zesjarige dochter. Samen hebben we regelmatig strijd. Waar ik zuchtend zinloze zinnen als “Waarom luister je niet, doe nou eens je best” “Moet ik echt alles duizend keer vragen” eruit floep en zij mij glazig aankijkt. Samen zijn we dan van slag en het levert nooit iets op. Zij, mijn spiegel geeft mij terug dat het niet aardig is om dat te zeggen want ze doet echt wel haar best. En dat is zo. Ze is altijd zorgzaam voor haar zusje, ik zie dat ze haar sokken niet onder aan de trap dumpt maar in de wasmand, ik zie dat ze de kruimels van tafel veegt en ik vergeet dat te benoemen.

Soms kijk ik naar haar en twijfel ik of ik het goed doe. 

En dan tijdens het eten hebben we het over onze reis bucketlist. Zuid Korea is een optie, leuk zegt Phil. Eloy oppert dat we dan ook naar het weeshuis kunnen gaan waar ik als baby verbleef. Phileine valt stil. Nee daar wil ze niet naar toe mompelt ze. Daar kan je kindjes laten als je ze niet meer wilt… fluistert ze. En plots besef ik dat ze denkt dat wij haar daar zouden kunnen laten. Want tja dat hebben mijn ouders ook gedaan. Ik laat het dan even rusten en vraag haar later of ze denkt dat wij haar ergens zouden achterlaten. “Nee antwoordt ze want wij houden van elkaar. Maar alle mama’s houden van hun kindjes en die van jou deed dat wel!” Ik geef haar een extra dikke knuffel en we kletsen over hoe dat dan gegaan is. En wat ik er van vind. Best lastig uitleggen want uiteindelijk weet ik het zelf ook niet. Maar haar conclusie is heel makkelijk: mama’s weten altijd wat het beste is. Dus jouw mama ook.

Mijn wijze zesjarige. Ze ontdekt haar eigen ruimte, maakt fouten, leert en groeit in haar eigen tempo. En ik weet dat ik het goed doe. Als moeder. Nu.

“You give life to what you give energy to – #Raisedgood”


Continue Reading

Live your life like listening to music

 

Een blog over ons leven die ik steeds opnieuw begon. Omdat ik niet de juiste woorden kon vinden. Het verhaal gaat al snel om geld (op zich natuurlijk logisch als je financieel onafhankelijk leeft), spullen en vaak concrete zaken. Maar dat is eigenlijk het minst waardevolle wat ik wil delen. Rob Dial beschreef het mooi in een van zijn vlogs: Live your life like listening to music! Ik kreeg een glimlach van de vergelijking. Omdat het zo waar is dat als je geniet van muziek je niet denkt aan het einde, je wilt dat de muziek blijft spelen, want je geniet van het moment. En zo wil ik ook leven. 

Vaak krijg ik de vraag HOE doen jullie dat toch? Niet werken, twee kinderen, wel leuk wonen, leven en zo vaak reizen. 

Waarom financieel onafhankelijk?

In 1999, bijna twintig jaar geleden waren we verliefd, jong, ongeschoold en blut. Geen huis, meubels of plan. We rommelde wat aan via het uitzendbureau. Catering werkjes, vakken vullen. In die tijd leerde ik een hoop over de verschillende drank soorten en op hakken wiebelende trapjes op en aflopen met een dienblad.

2008, tien jaar geleden. Trots zaten we in het raam van ons prachtige appartement boven de Hema, hartje centrum aan de Oude Gracht van Utrecht. Heerlijk vonden we dat. Met je kopje koffie in de vensterbank en uitkijken over de mensen en de gracht. Een droomplek. Die droom maakte we compleet met een luxe auto, fijne reisjes en consumeren waar je behoefte aan had. We hadden het goed voor elkaar. Maar zaten wel vast in de routine. Onze salarissen gingen op aan de top hypotheek en studiekosten. Naast een deeltijd avond studie werkten we beiden om alles te betalen. Al snel verdween het blije gevoel dat we hadden bij de aankoop van de luxe auto. En de druk om te moeten werken om ons ‘luxe leven’ te betalen overheersten. Het idee dat we dit leven moesten leiden tot we ergens met 67 jaar met pensioen zouden gaan voelde beklemmend. Want dat zou betekenen dat we nog 40 jaar moesten doorploeteren zonder zekerheid. Want niemand garandeert je dat je gezond 67 jaar wordt. En dan de energie hebt om bijvoorbeeld nog te gaan reizen. Dichtbij namen we in korte tijd afscheid van bijzondere jonge mensen en collega’s die net met pensioen gingen en overleden.

We besloten het anders te doen

We stelden elkaar vragen; Wat maakt ons geluk? Waar worden wij nou blij van. En hoe gaan we dat bereiken?

“Everybody always asks if you have a career, if you’re married, if you have children. Like if life was some kind of grocery list. No one ever asks us if we’re happy.” – Farrah Gray

Reizen, samen een rondje in de auto, lekker eten, de zon en vrijheid. Daar worden wij heel blij van. Het prachtige huis ging in de verkoop, de dure auto de deur uit en de vaste lasten werden kritisch onder de loep genomen. 

Hebben we het nodig? 

Hoeveel geluk levert die nieuwste iPhone op? Draagt het bij aan ons doel; Vrijheid creëren door financieel onafhankelijk zijn. Dus niet meer te hoeven werken voor het geld. Ik geef toe dat ik in het begin vaak moest lachen als hij de opmerking maakte; heb je het nodig? Of Hoeveel uur moet je hier voor werken en is dat het waard? Ik had altijd wel een excuus waar ik het voor kon gebruiken! Maar uiteindelijk is het nu de ‘nieuwe normaal’ en gaat het automatisch. Denk ik vaak zelf heb ik het echt nodig?

Geluk is de vrijheid om zelf de keuze te maken of je iets wilt

Van een dag bankhangen tot een wereldreis. Kunnen werken, maar ook de keuze om niet meer te werken (in loondienst). Zonder financieel plan is dat niet mogelijk. 

In het kort is het makkelijk. Je zorgt ervoor dat er meer binnenkomt dan eruit gaat. 

Maar in de praktijk is dat vaak lastiger. Ik neig naar aankopen die eigenlijk niet nodig zijn. Maar als je ze optelt wel een flinke kostenpost zijn. Denk aan de Action aankopen die zo goedkoop lijken. Twee winterjassen, wat dat is zo handig! Het nieuwe paar schoenen omdat dat andere paar echt niet meer zouden kunnen of dat kopje koffie bij de Starbucks omdat het zo makkelijk is. Allemaal aankopen die ik prima kan verantwoorden, maar als ik mezelf vraag; besteed ik liever tijd met de meiden thuis of ga ik werken? Wordt dat kopje koffie minder lekker en heb ik ook geen nieuwe schoenen nodig. 

Het kost tijd en soms ook pijn om je kosten te beperken. Want je maakt keuzes die vaak op latere momenten pas zichtbaar zijn. Maar op het moment zelf wel voelbaar zijn. Bijvoorbeeld niet op vakantie gaan, je auto weg te doen, schrappen in je boodschappen of kleding budget, geen nieuwe telefoon aanschaffen. Voor mij werkt het prettig om mijn doel voor ogen te houden. Waardering hebben voor wat je hebt in plaats van bezig zijn met wat je allemaal wilt geeft mij geluk. 

 

Kinderen

Inmiddels zijn ook de meiden een onderdeel van ons gezin. En boekten wij net tickets om in februari weer twee maanden naar Florida te vliegen met het besef dat Olivia daar drie jaar zal worden. Drie jaar. Dat is de leeftijd dat we een rondje om de wereld vlogen met Phileine, die inmiddels alweer zes is. De tijd vliegt, zelfs als ik iedere dag bij ze ben groeien ze (te) snel op. En dat is prima, want ik heb alle vertrouwen in deze twee wereldkinderen. Natuurlijk vragen wij ons ook weleens af, is dit ook de beste keuze voor de meiden? Maar waar wij 100% in geloven is dat deze dames wendbare kinderen zijn. Die zelfstandig kunnen denken omdat ze die keuze krijgen. En wij er voor ze zijn.

Samen is uiteindelijk het enige wat we hebben – Peter Heerschop

En zo is dat. Het zoveel samen kunnen zijn is voor ons alle vier ultiem geluk.

Op HappyLifeHacks wil ik de komende tijd met jullie de hacks delen die ons leven leuker maken. 

Ik ben wel benieuwd wat jullie hiervan vinden? Stel gerust vragen onder de blog! Of stuur een berichtje.

Continue Reading