Mijn grootste uitdaging. Opvoeden.

Stand out in the crowd!

Opvoeden, het is mijn grootste uitdaging. Niet omdat de meiden nou zo vreselijk on-opvoedbaar zijn wel omdat ik het graag ‘goed’ wil doen. En ja, goed, wat is goed? Waarschijnlijk herken je de eeuwige vraag of je het kind geen grote schade aanbrengt met jouw keuze wel. Ik had dat toen Phileine vroeg of ze zelf naar de speeltuin mocht lopen. Maar ook toen ze voor het eerst op haar eigen fiets op straat fietste, want doe je wel of geen helm op? En reizen, is dat nou wel zo leuk voor de meiden? Misschien is dat ook wel het lastige, als je denkt dat je de keuze gemaakt hebt, is er weer een nieuwe keuze. En of je het goed doet is vertrouwen op jezelf.

 

Maar wanneer leert ze dan lezen en schrijven? En hoe gaat het dan als ze naar de middelbare school moet? Of ‘ach ze moet gewoon even doorbijten, zo hoort het nu eenmaal dat doen we allemaal’. 

Het valt mij op dat als mensen horen dat mijn kinderen niet de reguliere onderwijs straat volgen er iets over gezegd moet worden. Vaak met een waarde oordeel. En dat snap ik want als iets anders is dan normaal dan valt dat op. Maar ik vind daar ook wat van. Heel lang heb ik geprobeerd daar zelf geen waarde oordeel over te hebben omdat ik vind dat iedereen vooral zijn eigen pad moet volgen. Maar het raakt mij en dat wil ik graag delen. Stukken tekst uit deze blog tikte ik vorig jaar. Uiteindelijk niets mee gedaan. Waarschijnlijk vond ik niet de juiste woorden of gedachten.

Vorig jaar

Ik stond op een verjaardag. Er werd gepraat om het kookeiland. Diegene die het hoogste woord had verkondigde luid het een na het ander over hoe je een kind opvoedt. Zijn mening over discipline, luisteren en regels kwam duidelijk naar voren. Naar mijn mening was het vrij discutabel of het allemaal daadwerkelijk zo was als hij het deed voorkomen. Aan de gezichten van de mensen om mij heen dachten zij hetzelfde. Maar wat ze antwoorden was niet verdiepend of vragend. Ze zeiden allemaal ‘goh ja….’ en knikte wat ongemakkelijk met hun hoofd. Ook ik zei niets, voelde mij vooral ongemakkelijk en klein. 

Het raakte mij. Het bleef kriebelen in mijn buik. Ik snapte niet goed wat het toch was. Tot ik vanochtend wakker werd en dacht aan het driehoek-gesprek wat wij ongeveer een keer per zes weken hebben met Phileine en haar coach op school. In dat gesprek vertelde de coach over kinderen op school, hoe zij elkaar aanspreken en ik bedacht mij hoe wij thuis met elkaar omgaan. Gelijkwaardig. De meiden mogen eigenlijk in alles een mening hebben. Dat wil dus niet zeggen dat wij alles doen wat zij willen, of andersom. Of dat er geen grenzen zijn. Maar wel dat we met elkaar overleggen, luisteren en een gelijkwaardige stem hebben. We leggen veel, heel veel uit. Omdat wij er van overtuigd zijn dat als je snapt waarom dingen gebeuren, waar de reactie vandaan komt als je boos, verdrietig of blij bent, je altijd dicht bij jezelf blijft. Mischa de Winter pleitte in zijn afscheidsrede voor meer hoop en optimisme in de opvoeding en stelt: “Jonge mensen hebben hoop en optimisme nodig. Die vormen de motor van hun persoonlijke ontwikkeling. Als je kinderen van jongs af aan weet mee te geven dat ze ertoe toen, dat ze erbij horen, dat de samenleving ook op hèn zit te wachten, dan wakker je de motivatie aan om zich te willen inspannen, te werken aan doelen, te willen leren en zich te willen ontwikkelen.”

Thuis & vertrouwen

Thuis, een veilige plek waar wij voeding bieden zodat de meiden mogen groeien. Ik kreeg eens de tip om regelmatig naar haar te kijken en mezelf af te vragen: Wat maakt haar uniek? Thuis is een plek waar ze geprikkeld wordt om te proberen en zich veilig voelt omdat wij er zijn en met haar praten. Waar ik samen met haar in gesprek ga en probeer uit te leggen waarom er oorlog ontstaat, mensen overlijden, ze juist zo mooi is omdat ze opmerkzaam is. Waar ik mij verwonder om haar verwondering. Waar zij voelt dat wij haar vertrouwen, zij in haar kracht staat. Waar ik als ouder mijn best doe om de behoefte, emoties van mijn kinderen te zien en de stressoren te reguleren. En waar ze soms boos is, mokt en schreeuwt. Ook dat.

 

Op school en in de wereld

Ik geloof dat ieder kind op de wereld komt met een aangeboren nieuwsgierigheid en drang om de wereld te verkennen. Op school krijgen ze de support om vanuit intrinsieke motivatie dingen te ontdekken. Dan komt leren vanzelf. In de wereld ervaren ze ontmoetingen met anderen. Ik kijk en vang. En ondertussen wens ik dat onze meisjes grote dromen houden, leven in het nu. Mij leren om verwondering te houden. Te spelen en springend over alleen de zwarte steentjes te gaan op Utrecht Centraal. Gun ik ze de ruimte om als zij later aan dat kookeiland staan, zich niet ongemakkelijk te voelen.

En dan komen die letters, cijfers en plaatsnamen vanzelf. Of niet. Het is goed zo. Ik heb vertrouwen in ons.

Heb je mijn blog over waarom wij kozen voor democratisch onderwijs gelezen?

 

Continue Reading