Mama’s weten altijd wat het beste is

Twee weken geleden overleed Paulien, 37 jaar. Mama van een klein meisje. Ik zag het nieuwsberichtje voorbij komen en zij bleef in mijn hoofd hangen. Ik kende Paulien niet, niet eerder had ik van haar gehoord (sorry geen schaatsfan). Maar ze bleef dagen in mijn hoofd zweven. Dat heb ik wel vaker als ik 1981 voorbij zie komen. Mijn geboortejaar en het raakt extra als ik foto’s van een prachtige vrouw voorbij zie komen. Moeder. Net als ik. Een lieve vriendin verloor pas haar moeder. Zomaar. plots. Haar rauwe verdriet, dat raakt mij. Als vriendin. Als moeder. Als ik.

Ruimte, tijd. Oneindigheid.

Het besef dat mijn leven eindig is. Het benauwd mij, ik ben er bang voor en het laat mij relativeren dat het leven bestaat uit de keuzes die ik maak. Dat het zomaar anders kan zijn. 

In het nu leven, het klinkt zo makkelijk maar ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denk oh nog even dit en dan… Of dat ik de kinderen wegstuur met nu niet ik ben even bezig, om vervolgens niet terug te koppelen wat ze wilden vragen. Tijdens het kleien niet bezig zijn met klei koekjes maken of opeten maar even snel de berichtje lees en geïrriteerd reageer als ik de klei vervolgens naar mijn hoofd gegooid krijg. 

Vervang sorry voor dank je. In plaats van sorry ik ben te laat; bedankt voor het wachten!

Minimalisme

Ik foeter (te) vaak op de meiden omdat ik het gevoel heb de cirkel van continu vragen (mama; wil je dit, ik wil dat, mag ik…) en non stop opruimen niet doorbreek. Speelgoed opruimen, kleren van de grond plukken het lijkt weleens eindeloos. Als ik dat weleens benoem bij anderen is de respons vaak maar hoe kan dat jullie leven zo minimalitisch.

Ik geloof niet zo in het volgen van een bepaalde trend. Minimalisme, op instagram en blogs lees ik het non stop. Men vouwt als Kondo en kledingkasten of schuren worden geplunderd. Met volle energie wordt er nagedaan, een tijdje minder gekocht. Ik vouw niet in staande shirtjes, doe niet mee aan de geef geen geld uit in januari, maar stel mezelf wel de vraag; wat levert het op? Het bewust een keuze maken of we het nodig hebben geeft ons ruimte om aandacht te geven aan de dingen die ons leven fijn maken. De glimlach die ik nu op mijn gezicht krijg als ik denk aan de glinster oogjes van Olivia als ik zeg dat we samen steentjes of wormen gaan zoeken. En ik dan ook daadwerkelijk met mijn billen in het zand plof en mee ga in haar enthousiaste verhalen. De meiden die op zondagochtend mijn benen vol plakken met tattoeages. Samen met Phileine make-uppen, een spelletje doen. Een kopje thee met iets lekkers. Die momenten maken de onzekere oneindigheid heel concreet. Samen maken we onze dagen zinvol.

Ik kijk naar haar

Mijn zesjarige dochter. Samen hebben we regelmatig strijd. Waar ik zuchtend zinloze zinnen als “Waarom luister je niet, doe nou eens je best” “Moet ik echt alles duizend keer vragen” eruit floep en zij mij glazig aankijkt. Samen zijn we dan van slag en het levert nooit iets op. Zij, mijn spiegel geeft mij terug dat het niet aardig is om dat te zeggen want ze doet echt wel haar best. En dat is zo. Ze is altijd zorgzaam voor haar zusje, ik zie dat ze haar sokken niet onder aan de trap dumpt maar in de wasmand, ik zie dat ze de kruimels van tafel veegt en ik vergeet dat te benoemen.

Soms kijk ik naar haar en twijfel ik of ik het goed doe. 

En dan tijdens het eten hebben we het over onze reis bucketlist. Zuid Korea is een optie, leuk zegt Phil. Eloy oppert dat we dan ook naar het weeshuis kunnen gaan waar ik als baby verbleef. Phileine valt stil. Nee daar wil ze niet naar toe mompelt ze. Daar kan je kindjes laten als je ze niet meer wilt… fluistert ze. En plots besef ik dat ze denkt dat wij haar daar zouden kunnen laten. Want tja dat hebben mijn ouders ook gedaan. Ik laat het dan even rusten en vraag haar later of ze denkt dat wij haar ergens zouden achterlaten. “Nee antwoordt ze want wij houden van elkaar. Maar alle mama’s houden van hun kindjes en die van jou deed dat wel!” Ik geef haar een extra dikke knuffel en we kletsen over hoe dat dan gegaan is. En wat ik er van vind. Best lastig uitleggen want uiteindelijk weet ik het zelf ook niet. Maar haar conclusie is heel makkelijk: mama’s weten altijd wat het beste is. Dus jouw mama ook.

Mijn wijze zesjarige. Ze ontdekt haar eigen ruimte, maakt fouten, leert en groeit in haar eigen tempo. En ik weet dat ik het goed doe. Als moeder. Nu.

“You give life to what you give energy to – #Raisedgood”


Continue Reading