Mama’s weten altijd wat het beste is

Twee weken geleden overleed Paulien, 37 jaar. Mama van een klein meisje. Ik zag het nieuwsberichtje voorbij komen en zij bleef in mijn hoofd hangen. Ik kende Paulien niet, niet eerder had ik van haar gehoord (sorry geen schaatsfan). Maar ze bleef dagen in mijn hoofd zweven. Dat heb ik wel vaker als ik 1981 voorbij zie komen. Mijn geboortejaar en het raakt extra als ik foto’s van een prachtige vrouw voorbij zie komen. Moeder. Net als ik. Een lieve vriendin verloor pas haar moeder. Zomaar. plots. Haar rauwe verdriet, dat raakt mij. Als vriendin. Als moeder. Als ik.

Ruimte, tijd. Oneindigheid.

Het besef dat mijn leven eindig is. Het benauwd mij, ik ben er bang voor en het laat mij relativeren dat het leven bestaat uit de keuzes die ik maak. Dat het zomaar anders kan zijn. 

In het nu leven, het klinkt zo makkelijk maar ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denk oh nog even dit en dan… Of dat ik de kinderen wegstuur met nu niet ik ben even bezig, om vervolgens niet terug te koppelen wat ze wilden vragen. Tijdens het kleien niet bezig zijn met klei koekjes maken of opeten maar even snel de berichtje lees en geïrriteerd reageer als ik de klei vervolgens naar mijn hoofd gegooid krijg. 

Vervang sorry voor dank je. In plaats van sorry ik ben te laat; bedankt voor het wachten!

Minimalisme

Ik foeter (te) vaak op de meiden omdat ik het gevoel heb de cirkel van continu vragen (mama; wil je dit, ik wil dat, mag ik…) en non stop opruimen niet doorbreek. Speelgoed opruimen, kleren van de grond plukken het lijkt weleens eindeloos. Als ik dat weleens benoem bij anderen is de respons vaak maar hoe kan dat jullie leven zo minimalitisch.

Ik geloof niet zo in het volgen van een bepaalde trend. Minimalisme, op instagram en blogs lees ik het non stop. Men vouwt als Kondo en kledingkasten of schuren worden geplunderd. Met volle energie wordt er nagedaan, een tijdje minder gekocht. Ik vouw niet in staande shirtjes, doe niet mee aan de geef geen geld uit in januari, maar stel mezelf wel de vraag; wat levert het op? Het bewust een keuze maken of we het nodig hebben geeft ons ruimte om aandacht te geven aan de dingen die ons leven fijn maken. De glimlach die ik nu op mijn gezicht krijg als ik denk aan de glinster oogjes van Olivia als ik zeg dat we samen steentjes of wormen gaan zoeken. En ik dan ook daadwerkelijk met mijn billen in het zand plof en mee ga in haar enthousiaste verhalen. De meiden die op zondagochtend mijn benen vol plakken met tattoeages. Samen met Phileine make-uppen, een spelletje doen. Een kopje thee met iets lekkers. Die momenten maken de onzekere oneindigheid heel concreet. Samen maken we onze dagen zinvol.

Ik kijk naar haar

Mijn zesjarige dochter. Samen hebben we regelmatig strijd. Waar ik zuchtend zinloze zinnen als “Waarom luister je niet, doe nou eens je best” “Moet ik echt alles duizend keer vragen” eruit floep en zij mij glazig aankijkt. Samen zijn we dan van slag en het levert nooit iets op. Zij, mijn spiegel geeft mij terug dat het niet aardig is om dat te zeggen want ze doet echt wel haar best. En dat is zo. Ze is altijd zorgzaam voor haar zusje, ik zie dat ze haar sokken niet onder aan de trap dumpt maar in de wasmand, ik zie dat ze de kruimels van tafel veegt en ik vergeet dat te benoemen.

Soms kijk ik naar haar en twijfel ik of ik het goed doe. 

En dan tijdens het eten hebben we het over onze reis bucketlist. Zuid Korea is een optie, leuk zegt Phil. Eloy oppert dat we dan ook naar het weeshuis kunnen gaan waar ik als baby verbleef. Phileine valt stil. Nee daar wil ze niet naar toe mompelt ze. Daar kan je kindjes laten als je ze niet meer wilt… fluistert ze. En plots besef ik dat ze denkt dat wij haar daar zouden kunnen laten. Want tja dat hebben mijn ouders ook gedaan. Ik laat het dan even rusten en vraag haar later of ze denkt dat wij haar ergens zouden achterlaten. “Nee antwoordt ze want wij houden van elkaar. Maar alle mama’s houden van hun kindjes en die van jou deed dat wel!” Ik geef haar een extra dikke knuffel en we kletsen over hoe dat dan gegaan is. En wat ik er van vind. Best lastig uitleggen want uiteindelijk weet ik het zelf ook niet. Maar haar conclusie is heel makkelijk: mama’s weten altijd wat het beste is. Dus jouw mama ook.

Mijn wijze zesjarige. Ze ontdekt haar eigen ruimte, maakt fouten, leert en groeit in haar eigen tempo. En ik weet dat ik het goed doe. Als moeder. Nu.

“You give life to what you give energy to – #Raisedgood”


Continue Reading

Mijn grootste uitdaging. Opvoeden.

Stand out in the crowd!

Opvoeden, het is mijn grootste uitdaging. Niet omdat de meiden nou zo vreselijk on-opvoedbaar zijn wel omdat ik het graag ‘goed’ wil doen. En ja, goed, wat is goed? Waarschijnlijk herken je de eeuwige vraag of je het kind geen grote schade aanbrengt met jouw keuze wel. Ik had dat toen Phileine vroeg of ze zelf naar de speeltuin mocht lopen. Maar ook toen ze voor het eerst op haar eigen fiets op straat fietste, want doe je wel of geen helm op? En reizen, is dat nou wel zo leuk voor de meiden? Misschien is dat ook wel het lastige, als je denkt dat je de keuze gemaakt hebt, is er weer een nieuwe keuze. En of je het goed doet is vertrouwen op jezelf.

 

Maar wanneer leert ze dan lezen en schrijven? En hoe gaat het dan als ze naar de middelbare school moet? Of ‘ach ze moet gewoon even doorbijten, zo hoort het nu eenmaal dat doen we allemaal’. 

Het valt mij op dat als mensen horen dat mijn kinderen niet de reguliere onderwijs straat volgen er iets over gezegd moet worden. Vaak met een waarde oordeel. En dat snap ik want als iets anders is dan normaal dan valt dat op. Maar ik vind daar ook wat van. Heel lang heb ik geprobeerd daar zelf geen waarde oordeel over te hebben omdat ik vind dat iedereen vooral zijn eigen pad moet volgen. Maar het raakt mij en dat wil ik graag delen. Stukken tekst uit deze blog tikte ik vorig jaar. Uiteindelijk niets mee gedaan. Waarschijnlijk vond ik niet de juiste woorden of gedachten.

Vorig jaar

Ik stond op een verjaardag. Er werd gepraat om het kookeiland. Diegene die het hoogste woord had verkondigde luid het een na het ander over hoe je een kind opvoedt. Zijn mening over discipline, luisteren en regels kwam duidelijk naar voren. Naar mijn mening was het vrij discutabel of het allemaal daadwerkelijk zo was als hij het deed voorkomen. Aan de gezichten van de mensen om mij heen dachten zij hetzelfde. Maar wat ze antwoorden was niet verdiepend of vragend. Ze zeiden allemaal ‘goh ja….’ en knikte wat ongemakkelijk met hun hoofd. Ook ik zei niets, voelde mij vooral ongemakkelijk en klein. 

Het raakte mij. Het bleef kriebelen in mijn buik. Ik snapte niet goed wat het toch was. Tot ik vanochtend wakker werd en dacht aan het driehoek-gesprek wat wij ongeveer een keer per zes weken hebben met Phileine en haar coach op school. In dat gesprek vertelde de coach over kinderen op school, hoe zij elkaar aanspreken en ik bedacht mij hoe wij thuis met elkaar omgaan. Gelijkwaardig. De meiden mogen eigenlijk in alles een mening hebben. Dat wil dus niet zeggen dat wij alles doen wat zij willen, of andersom. Of dat er geen grenzen zijn. Maar wel dat we met elkaar overleggen, luisteren en een gelijkwaardige stem hebben. We leggen veel, heel veel uit. Omdat wij er van overtuigd zijn dat als je snapt waarom dingen gebeuren, waar de reactie vandaan komt als je boos, verdrietig of blij bent, je altijd dicht bij jezelf blijft. Mischa de Winter pleitte in zijn afscheidsrede voor meer hoop en optimisme in de opvoeding en stelt: “Jonge mensen hebben hoop en optimisme nodig. Die vormen de motor van hun persoonlijke ontwikkeling. Als je kinderen van jongs af aan weet mee te geven dat ze ertoe toen, dat ze erbij horen, dat de samenleving ook op hèn zit te wachten, dan wakker je de motivatie aan om zich te willen inspannen, te werken aan doelen, te willen leren en zich te willen ontwikkelen.”

Thuis & vertrouwen

Thuis, een veilige plek waar wij voeding bieden zodat de meiden mogen groeien. Ik kreeg eens de tip om regelmatig naar haar te kijken en mezelf af te vragen: Wat maakt haar uniek? Thuis is een plek waar ze geprikkeld wordt om te proberen en zich veilig voelt omdat wij er zijn en met haar praten. Waar ik samen met haar in gesprek ga en probeer uit te leggen waarom er oorlog ontstaat, mensen overlijden, ze juist zo mooi is omdat ze opmerkzaam is. Waar ik mij verwonder om haar verwondering. Waar zij voelt dat wij haar vertrouwen, zij in haar kracht staat. Waar ik als ouder mijn best doe om de behoefte, emoties van mijn kinderen te zien en de stressoren te reguleren. En waar ze soms boos is, mokt en schreeuwt. Ook dat.

 

Op school en in de wereld

Ik geloof dat ieder kind op de wereld komt met een aangeboren nieuwsgierigheid en drang om de wereld te verkennen. Op school krijgen ze de support om vanuit intrinsieke motivatie dingen te ontdekken. Dan komt leren vanzelf. In de wereld ervaren ze ontmoetingen met anderen. Ik kijk en vang. En ondertussen wens ik dat onze meisjes grote dromen houden, leven in het nu. Mij leren om verwondering te houden. Te spelen en springend over alleen de zwarte steentjes te gaan op Utrecht Centraal. Gun ik ze de ruimte om als zij later aan dat kookeiland staan, zich niet ongemakkelijk te voelen.

En dan komen die letters, cijfers en plaatsnamen vanzelf. Of niet. Het is goed zo. Ik heb vertrouwen in ons.

Heb je mijn blog over waarom wij kozen voor democratisch onderwijs gelezen?

 

Continue Reading