Geluksmomentjes in het donker

Van die nachten die altijd weer dag worden

Een blog die ik in 2013 op Facebook schreef.

Het is midden in de nacht, Phileine is niet lekker en huilt. Ik stommel slaapdronken richting haar kamer en hoor ‘mamamamamamamamamama’. Als ik bij haar kom zit ze als een zielig hoopje met haar handjes omhoog te snikken. Ik pak het warme hoopje baby op en ze kruipt veilig tegen mijn borst aan. Ik neem haar mee naar ons bed waar ze zich in een holletje nestelt. In het donker wieg ik haar zachtjes in mijn armen heen en weer terwijl ik in haar oor fluister hoeveel ik van haar hou. Ze wordt langzaam rustig, ik kijk haar aan, ontvang een glimlach en haar handje glijdt in mijn shirt. Helemaal veilig. Ik hou haar vast secondes, minuten, uren tot ze uiteindelijk weer in slaap valt. Mijn dochter. Samen. Ik hou van haar. Een geluksmomentje in het donker.

29 september overleed Annemiek, 35 jaar oud. Mama van Olivier (2 jaar), vrouw van Maurits, zus dochter en vriendin. Juli 2012 kreeg ze het nieuws: galwegkanker. Nu is ze weg naar een andere plek.

Annemiek ken ik niet persoonlijk en toch zit zij nu al weken in mijn hart. Ze herinnert mij dat ik Flor mis. Dat doodgaan doodeng is, dat leven mooi is en dat kanker stom is. Dat er te veel mooie mensen zo dichtbij vechten tegen kanker. En dat ik er niets aan kan veranderen. Maaike Ouboter zingt met ‘dat ik je mis’ een mooie tekst. Het beeld van iemand in je hoofd die er niet meer is. Dat ik je mis. Ik mis je.

Flor, ik zoek je in alles om mij heen. Houd mij vast als het nodig is. Ik kan het alleen.

Ik denk aan hen

Mama’s van kleine mensjes net als ik.

Het is onvoorstelbaar als ik denk aan hoe de wereld zomaar anders kan zijn. Zomaar, zonder dat je daar zelf enige invloed op hebt. Bang.

Het maakt mij bang, verdrietig en ook bewust. 

Bewust dat onze drie-eenheid speciaal is. Dat de tijd die wij samen hebben kostbaar is en bewust dat de keuzes die wij maken juist zijn. 

De keuze om zoveel mogelijk tijd samen te zijn voelt goed. Nee wij zijn niet de carrièrejagers, nee we zijn niet, nooit verveeld van elkaar. Ja we zijn gewoon het liefst met zijn drietjes thuis of op avontuur. Aanrommelen in je pyjama, koffie drinken (en roosvicee), krant of Nijntje lezen, torens bouwen van de duplo. Springen op het grote bed of kiekeboe achter het gordijn. Wij genieten samen van het mooiste meisje van het universum, met elkaar van de dag.

Gewoon omdat ik weet dat er nu nog een keuze is en hetzomaar anders kan zijn.

Ik ben gelukkig. In het nu. Met zijn 3-en. Met de liefste vrienden. Rijk. 

Flor….

“Je blijft heel dichtbij me, in mijn hoofd rust je”. 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *