Iets wat je vastpakt kan je loslaten

Tekst die raakt. Herken je dat?

Dat had ik met dit zinnetje; “Iets wat je vastpakt kan je loslaten” 

Zeven woorden die precies beschrijven waar ik voor onderduik. 

Dat negeren of vermijden herken je misschien ook wel. Van dat je wel weet dat het niet doen eigenlijk niet werkt of in ieder geval niet zorgt voor een structurele oplossing. Maar toch zoek je naar een uitweg of kies je voor een op dat moment makkelijke optie. Als ik het vastpak kan ik het loslaten. Dat zinnetje klinkt logisch. Praktisch. Daar hou ik van.

HappyLifeHacks 

Als je schrijft over alles alles wat leuker maakt zijn dat niet alleen toffe uitjes, kinderkleren, reishacks en opvoeddingen. Al wordt mijn leven daar wel echt leuker van haha. Voor mij betekent ‘happy life’ ook zelfontwikkeling. 

Mijn meiden

De afgelopen 7 jaar hebben veelal in het teken van mijn meiden gestaan. Mijn kinderen zijn nogal stickers. Ze wilden niets weten van een fles, slapen doe je op je moeder. Zij lieten mij voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Ik ben oké. Daar ben ik ze dankbaar voor. Maar het moederschap liet mij ook zoeken naar mezelf. Want met stickers is het verliezen van je eigen ruimte bijna onvermijdelijk. Zij spiegelen mij of ik dat nou wil of niet. Ik word er soms onzeker van. Maar het geeft mij ook inzicht in mijn eigen verantwoordelijkheid. Dat als je iets wil veranderen je dat alleen zelf kunt.

Ik lig op een randje van Olivia’s bed. Het is koud, zij ligt inmiddels weer heerlijk te slapen. Een nacht waarin ik de minuten zie verspringen. Ik voel twee warme voetjes tegen mijn buik. Het is goed zolang ze mij voelt. Dus ik lig stil. Wakker. Naast haar. Ik kijk naar haar vredige slapende koppie. Soms wordt ze wakker. Ze kijkt verschrikt of ik er nog lig. Ik voel dat ze de deken over mij heen trekt en haar kus landt op mijn hoofd. Ze kruipt weer in haar veilige holletje tegen mijn buik. Mijn lieve zorgzame Olivia ❤️

Van die nachten die altijd weer dag worden. Van die dagen waar ik ze het liefst op marktplaats zou zetten. Maar vaak kijk ik naar ze. Trots. Mijn meiden.

Zij zijn de reden om buiten mijn eigen veilige zone te stappen. Om vertrouwen te hebben in mijn eigen pad en de duur daarvan. Want dat is ook wat ik de meisjes graag meegeef. Zelfliefde. Doodeng.

Denken en voelen in balans. Mijn eigen keuzes maken

Heel veel maskers laten vallen. Pijn, verdriet, moed en kracht. Maar ik geloof er in dat zelfliefde daarmee start. Loskomen uit de overleefstand. Mijn verdedigingsmechanisme testen, langzaam loslaten heel heel heel heeeeel langzaam toegeven dat die oude patronen mij niet meer dienen. De hulpeloosheid van toen beleven. Zelfverzekerd. Waar mijn natuurlijk reactie kiest voor comfort en veiligheid. Voor zekerheid en ja maar. Ik keer dat.

“You cannot have both”. Niet op hetzelfde moment. Maar het mooiste is: moed wordt altijd beloond. Vaak met comfort. . . . ~ Brene Brown

Iets wat je vastpakt kan je loslaten

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *