Voelen dat je beweegt

Ik vind het leven soms best ingewikkeld. 

Al die labels; geadopteerd, kind van gescheiden ouders, moeder, vriendin, vrouw van, gevoelig, en ondernemer. Ondertussen denk ik ook nog aan al die labels te moeten voldoen. Want wat als het niet lukt? Zoekend naar goedkeuring van de ander maar ook mezelf. Hulp aanvaarden, leren loslaten. Trots zijn op mijzelf. Herken je dat?

Comfortzone

Tot een paar maanden geleden. Niet een speciale gebeurtenis wel het juiste moment. Tijd om te bewegen in situaties buiten mijn veilige comfortzone. Gewoon omdat het goed voelde. Nou ja goed. Echt doodeng. Maar wel als het moment. Ik ben trots op hoe ik mijn leven leid. We hebben het goed met zijn vieren. Maar zo nu en dan is stilstaan en beschouwen om vervolgens weer te bewegen nodig.

Ik besloot meer te stretchen in mijn overtuigingen. Hulp te vragen. Loslaten wat de uitkomst moet zijn (want controlefreak met hoge eisen aan mezelf en omgeving). Wat mij wel snel duidelijk werd; er is geen lijstje met vinken of quick fix. 

Waar krijg ik energie van? En wat kost mij energie?

Stap 1. ik maak een afspraak om eens met iemand buiten mijn vertrouwde kring te gaan praten. Voor mij was dit bij een haptotherapeut. Ik deed dat. En heb serieus tot de minuut voor de afspraak getwijfeld of er een uitweg was. Want ondanks dat ik express niet te veel Google geraadpleegd had is doorvoelen, luisteren naar mijn gevoel een ding wat ik graag negeer. Maar waar ik wel tegen aan loop. Want behalve dat ik stiekem wel weet dat ik zoveel oppik van anderen, vind ik het lastig om die gevoelens niet over te nemen en heb ik ook nog twee meisjes die mij spiegelen. Het kost mij soms zoveel energie dat ik er doodmoe van word. Wat resulteert in een minder prettig mens. Ik gun het mezelf om even stil te staan. 

Waarom deel je dat?

Ik krijg regelmatig vragen, advies en herkenning via berichtjes. Bijzonder vind ik dat. Ik schrijf omdat ik het makkelijker vind dan praten. Het leegt mijn hoofd en hoe tof is het dan als mensen zich daarin herkennen en daardoor ook kwetsbaar durven zijn. Ik vind dat echt bijzonder. Ik geloof erin dat kwetsbaarheid contact makkelijker maakt.

Dus dank je wel. 

Niet altijd zijn de adviezen, berichtjes even leuk. Wel vaak confronterend. En waar ik alle berichtjes beantwoord en probeer niet alles persoonlijk aan te trekken. Raakt het wel. Want uiteindelijk neig ik toch graag naar pleasen. 

Je hebt de keuze om je leven te lijden of te leiden

Bewustzijn

De eerste sessies zijn een feit. Nog heel wel wat hoepeltjes om doorheen te springen. Momenten dat ik serieus denk. Hoe dan? Waar heeft ze het over? Want dat doorvoelen naar mijn tenen, ik weet het nog net zo niet. Maar ik geloof er echt in dat je altijd een keuze hebt hoe jij je leven wilt leiden.

Ik word er onrustig van. Nachten dat ik wakker word. Gedachtes die dwalen en dan plots komen dingen samen en geeft dat rust. Ik begin mezelf te begrijpen. En de rust die dat geeft voel ik.

Herken ik mijn eigen weerstand in situaties. Dingen die ik normaal ook voel maar waar ik niet naar handel. Nu wel. Of in ieder geval bewust van ben. Ik merk dat ik weer energie krijg om nieuwe plannen te maken. Enthousiast word. Ervaren dat het toelaten van pijn, zachter maakt, omdat het ruimte geeft.

Het besef waarom bepaalde mensen, situaties mij zo raken. Waar dat stuk onvervuld verlangen zit. Mijn vraag om zorg, erkenning en liefde. En dat ik best boos en verdrietig mag zijn. Maar ook dat sommige tips, reacties, oordelen niet van mij zijn, maar van de ander. 

Voor mij de uitdaging; hoe laat ik die gevoelens ook daar.

En wat kan ik daarmee.

“Empathy is a choice, and it´s a vulnerable choice. In order to connect with you, I have to connect with something in myself that knows that feeling. “ – Brené Brown –

Ik zoek de balans. 

Voor mij is dat samen op reis met mijn drie favoriete personen. 

Op reis, beleef ik dingen die mij aan mensen, situaties of momenten doen denken. Ik zie, hoor, voel ruik. Iedere reis weer nieuwe herinneringen.

Maar ook in stilte op de bank, met een bak koffie door de openslaande deuren naar de bomen kijken die heen en weer zwiepen. 

Onze donderdag samen, zonder kinderen.

De realisatie hoe goed ik het nu is. En daar ben ik trots op

Het besef dat dingen eindig zijn. Wat voor mij uiteindelijk echt een eye opener is. 

Alles is eindig. Heerlijk toch?

Voor nu dus genoeg om over na te denken. Ik ga proberen duidelijker mijn grenzen te herkennen en aan te geven, vragen naar de intenties van een ander. Voelen dat ik beweeg. Zachter zijn voor de ander en mijzelf. En genieten van de rust in mijn hoofd.

Wat vind je fijn?

Waar krijg jij energie van?


You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *